Corine

19 november 2017

Een beetje verlaten staat haar foto nog op de tafel waar haar naaste familie even daarvoor koffie, cake en broodjes had genuttigd. Haar gezicht binnen het hout van de lijst lijkt me aan te kijken. Door de deuropening kijk ik naar haar en zij naar mij. Ik zit samen met wat vrienden en kennissen aan een watertje. “Daar zou ze wat van gezegd hebben”, hoor ik naast me, “dat je nu aan het water zit”. Ik kijk om en zeg dat ik niet zo in de mood ben.

Een paar uur daarvoor zat ik nog op een hard bankje te luisteren naar fadomuziek, naar Sting en naar heel veel lieve woorden. In de kerk waar ze ooit de zondagschool bezocht, vond nu de uitvaart plaats. Geboren en begraven in Oosterland. Het – helaas te kleine – cirkeltje rond. Ik knijp in een hand en de hand knijpt in mij. Geen woorden, alleen oogvocht en een wederzijds besef van carpe diem.

De power-vrouw, maar voor mij vooral een mensen-mens, is niet meer. Met een scherpe tekst op haar rouwkaart kondigt ze zelf afscheid aan. Met een selectief lijstje genodigden – wie ben ik dat ik daarbij mag horen – neemt ze afscheid. In samenspraak met de dominee heeft ze gekozen voor een Bijbeltekst uit 1Korintiërs. “Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde”.

De foto blijft naar me kijken. Toch hou ik het bij water. Ondanks haar zorgzame hand die voor een ruim assortiment aan eten en drinken heeft gezorgd, maken de meesten daar maar bescheiden gebruik van. Het is en blijft gewoon intens triest allemaal. Moeder, man en zoon moeten verder. Dat is hoe het zal gaan en ook moet gaan.

Ik kan bij deze harde vanzelfsprekendheid geen passende woorden vinden. Het moment van nu, van afscheid, is te kostbaar om weg te praten met woorden over later. Toekomstpraatjes passen niet bij dit gezicht op de foto dat immers geen toekomst meer heeft.

Eenmaal thuis vloeit het goudbruine vocht in een kristallen glas. Hetzelfde gezicht op een andere foto kijkt me aan. Parmantig loopt ze op de rouwkaart met haar tas over haar schouder en Frits aan de lijn langs de vloedlijn. Ze lacht. “Neem er maar een op het leven”, hoor ik ze zeggen.

Ik denk terug aan tien jaar geleden toen we aan de keukentafel allerlei plannen maakte. Hoe we de slogan Stop de Groene Leugen lanceerden. De borden, affiches, stickers, muntplakkertjes en postzegels. De acties van de vissersvrouwen met Mariska en Corine als boegbeelden. De mosselschepen in een mistig decor tijdens de opening van het kreeftenseizoen. De vergadering in de Tweede Kamer. Het spatten van de zeepbel toen Geert Wilders met zijn Fitna kwam en alle media-aandacht naar hem ging. Van prime time tot non issue in een split second. In een moment van nu van alles naar niets. In een moment van nu van leven naar dood. Ik denk weer aan de rouwdienst en het afscheid met de familie.

“Ik lees je stukjes graag”. Ik glimlach en maak plaats voor de volgende in de rij wachtenden voor de condoleance.

Nu is het niet de bedoeling dat ik hier een in memoriam ga schrijven. Beter dan dat zij het heeft verwoord kan ik het toch niet. Maar onze laatste ontmoeting met Corine wil ik u niet onthouden.

Op een zondagmiddag stonden ze met zijn drieën onaangekondigd voor de deur. We waren blij verrast. Aanleiding was een filmpje dat mijn vrouw had gemaakt van ons nieuwe huis. Corine was benieuwd hoe het eruit zag. Zij zag het echter niet zitten om op bezoek te komen. De iPhone bracht uitkomst. Lopend door het huis filmde mijn vrouw de hele boel inclusief commentaar dat hier een daar niet opgeruimd of gestofzuigd was. Corine vond het allemaal geweldig.

Een paar uur zijn ze bij ons geweest en hebben we met elkaar gesproken. Dat was intensief. Het besef dat de momenten van nu langzaam maar zeker opraken, haalt de kern van het leven boven. Wat houdt je nu echt bezig. Waar gaat het nu echt om. In dit laatste gesprek en bij deze laatste ontmoeting heeft Corine mij nog maar weer eens laten zien dat het leven waardevol is. Te waardevol om te verspillen met allerlei dingetjes die je eigenlijk toch niet echt wilt.

Toen die middag haar energie helemaal op was, reden ze pas weg. Later hoorden we dat zij het enkele dagen daarna heel erg slecht heeft gehad. Toen ze wat beter was, liet ze weten dat ze het bezoekje ondanks alles toch waardevol vond. “Het was een voorrecht om jullie te kennen”, zo appte ze. Toen Patricia nog een berichtje deed, kwam haar laatste reactie. Een rood kloppend hart. Doodziek zijn en toch liefde blijven geven. Tja..

Op haar tijdlijn van Whatsapp staat een laatste bericht: “Corine heeft de groep verlaten”.

Dag, Corine.

Terug naar overzicht