Over leven

10 juni 2019

Niets is zo permanent

Als tijdelijk

 

Zo nu en dan kom je het tegen op Facebook. Mensen vragen iets voor een goed doel. Deze keer postte een jarige dat ze haar verjaardagsgeld aan de Ocean Cleanup zou geven.

De Ocean Cleanup is een idee van Boyan Slat. Deze student wil plastic opruimen uit de oceanen. Door de stroming van het zeewater komt deze plastic soep bij elkaar in een soort van natuurlijke vuilnishopen. Het zijn er vijf. De grootste zit ergens tussen Japan en Amerika. Een gigantische buis (van plastic) moet het plastic gaan vangen. Het ‘gevangen’ plastic krijgt een nieuw leven als hip product uit gerecycled oceaanplastic. Mooi toch?

Deze week meldt het journaal dat de Middelandse Zee enorm vervuild raakt door plastic. Het Wereldnatuurfonds heeft onderzocht dat de troep afkomstig is van tweehonderd miljoen toeristen die in de zomermaanden het Mediterrane gebied bezoeken. Per minuut verdwijnt hierdoor een vergelijkbare hoeveelheid van 33.800 petflessen in het water, zo staat op Nu.nl te lezen. Nu is de Middelandse Zee vrijwel geheel afgesloten, zodat alle rotzooi lekker blijft waar het is. Toeristen komen voor ongerepte stranden aan een diepblauwe zee. Ze krijgen de rotzooi te zien die ze zelf achteloos gemakzuchtig veroorzaken. Want in tegenstelling tot de oceanen gaat de rommel niet naar een natuurlijke vuilnisbelt ergens ver weg maar komt op de stranden. De toeristische sector krijgt zo de rekening gepresenteerd van de eigen vervuilende manier van werken. Let wel, onze kinderen krijgen de rekening.

Een snelle rondgang op internet laat zien dat er wereldwijd jaarlijks honderden miljarden (!!) kilo’s plastic bijkomen. Dat bijna de helft al binnen een maand afval is. Dat het meeste plastic (90%) hoofdzakelijk via Azië en Afrika in zee terecht komt. Als ik deze getallen op me in laat werken, denk ik aan de ambitieuze student met zijn plastic buisje in een onmetelijke oceaan. Naast de sympathie van de gulle jarige geefster op Facebook heeft hij ook mijn sympathie. Maar het is dubbel. Ik zie het ook als pissen in de Noordzee en aandachtig kijken of daarmee het water stijgt.

Hier is maar één maatregel die zoden aan de dijk zet. Zorgen dat de rotzooi niet in het water komt. Stoppen om ons nageslacht kind van de rekening te maken.

Dagelijks verbaas ik mezelf over het gemak en de naïviteit waarmee we onze Aarde kaal vreten en vervuilen. We hebben alleen oog voor onze eigen bubbel. Ons eigen wereldje op die schijnbaar ontastbare Aarde. We zijn druk met relaties. Om deze te behouden, te krijgen of misschien wel om er van af te komen. Druk met werk. Om deze te behouden, te… Druk, druk, druk. En in de muur van dat drukke kamertje zitten allemaal deurtjes. Er is een deurtje waar het eten uitkomt. Er is een deurtje waar de rotzooi uitgaat. Ook is er een deurtje voor je kleertjes en andere spulletjes. Met geld maken we de deurtjes open en we halen er uit wat we nodig (denken te) hebben. We denken verder niet na hoe alles achter die deurtjes neergezet wordt. Daar hebben we het immers veel te druk voor.

Er is zelfs een deurtje voor mensen die in een zeldzaam momentje wel even nadenken. Achter dat deurtje zit de bankrekening van Boyan met zijn schoonmaakbedrijf voor de oceaan. Maar met dit deurtje is het net als met alle andere deurtjes. Zodra je het deurtje dicht doet, kun je weer lekker verder met jezelf druk maken over wat je zelf belangrijk vindt. Fijn in je eigen bubbel.

Toch ga ik u vragen om even uit de bubbel te komen. Sluit uw ogen en luister naar uw ademhaling. In en uit. Als het getij van de oceaan. Hoog en laag. Luister naar de eb en vloed van uw lijf. Voel in uw gedachte uw adem verbonden met het getij, uw lijf en Aarde verbonden met elkaar. Stel je eens voor wat er achter die deurtjes allemaal plaatsvindt. Miljarden kilo’s plastic rommel. Leven op de pof ten koste van je kinderen. Plunderen van de Aarde. Rotzooi gaat heen en weer met het getij. Rotzooi gaat heen en weer met iedere ademtocht. Het is een nachtmerrie, maar hou uw ogen toch nog maar even dicht.

Zie hoe ongekend onze generatie de toekomst van onze kinderen verrommelt als prijs voor ons kortstondige eigen genot.

Zo, gezien?

Dan mogen nu uw ogen weer open. En ik hoop dat dit dan ook uw ogen daadwerkelijk open laat gaan. Denk na. Het gaat over leven.

 

 

Terug naar overzicht