Vrij man

1 april 2018

Toen ik twee jaar geleden wethouder werd, zei iemand tegen mij: “Je moet je profiel aanpassen op LinkedIn”. Ooit had ik daar een account aangemaakt. Ik denk vanwege het raadslidmaatschap en dat je dan overal je gezicht moet laten zien. Twitter, Facebook, LinkedIn en spreekuur in ’t Veerhuis. En natuurlijk deze column die in het begin over de locale politiek ging, maar toen ik doorkreeg dat geen mens dat las – wat ik overigens heel goed begrijp – daarna steeds meer over de locale niet-politiek ging.
Afgelopen vrijdag heb ik mijn ontslag genomen. Ik wilde zo wie zo geen volgende termijn meer en ik was benaderd voor een klus in de mosselsector. Daar was haast bij en combineren van die twee was niet mogelijk. Dus een brief schrijven, mensen inlichten, computer en druppel – sleutel van het gemeentehuis – inleveren en dus ook mijn profiel op LinkedIn aanpassen.
Nu staat LinkedIn vol met indrukwekkende carrières en functies. Wat moet je dan invullen als je simpelweg geen baan meer hebt. Freelancer in de private sector? Dan lijk ik wel zo’n eenzame eenpitter die roept dat ie onafhankelijk en druk is, maar stiekem hunkert naar een beetje werk. Na een poosje verzinnen wist ik het. Vrij man. Vrij van verantwoordelijkheden. Vrij om te spreken. Vrij omdat ik niet langer een radertje in de wekker ben. En ook weer vrij om een biertje te kunnen drinken op zaterdagavond.
Het was druk in mijn stamcafé en de kapstok hing vol. Ik schuifelde door de jeugdige massa naar wat oude vertrouwde gezichten. “Hé, wethoudertje-af”. “Eindelijk bevrijd uit Duckstad, he?” Met een glimlach begroette ik de stamgasten. Na bijna twee jaar weggeweest voelde het als vanouds. “Proost”, hoorde ik naast me. De uitbaatster gaf me een glas bier met een knipoog.
Net als in de spreekuurtijd toen ik nog raadslid was, ging het al gauw over de vermeende misstanden in de politiek. Dat ambtenaren de boel regeerden. Dat Bruinisse – nee heel Duiveland – werd leeggezogen door de Westhoek. En dat allemaal door die lui in Duckstad. Bijna reflexmatig wilde ik beginnen met mijn tegen-riedeltjes. Net zoals Mark Rutte elke vraag beantwoordt met banen, banen, banen en Nederland veilig. Zo heb ik het riedeltje dat we in Bru de haven hebben opgeknapt, nieuwe sportvelden hebben aangelegd, dat Riekusweel is uitgebreid en dat mijn oude buurtje is gerenoveerd. En het hotel, en dat ze nu toch gaan bouwen in het centrum…
Maar ik hield mijn mond en luisterde. “Ja”, zei ik, “er is inderdaad veel geld naar Renesse gegaan”. En ja, dat ambtenaren vanuit hun eigen kijk en kunde tot een advies komen. Dat het allemaal toch iets genuanceerder is en dat iedereen wel een beetje gelijk heeft.
Tussen de woorden door vloeiden de Jupiler en de Hertog Jan rijkelijk. “Dur loap wee un arde vloed”, hoorde ik. Tja, ondanks de maan en het getij met hun eigen dynamiek van hoog en laag is het op zaterdagavond altijd springvloed in het Veerhuis. Zo was het, zo is het en zo zal het zijn. We worden hooguit een paar jaar ouder en wat ervaringen rijker. “En een fikse illusie armer”, zo kaatste mijn kroegmaat bulderend van het lachen. Heerlijk.
Mooie mensen, mooie verhalen en een heerlijk gevoel. Vrij man.

Terug naar overzicht